Cum caro ad temperaturam circiter 190 ad 225 gradus Fahrenheit pervenit, aliquid mirabile in collagene accidit, quod est substantia dura musculos inter se tenens. Post coctionem per paucas horas incipit in gelatinam resolvi. Secundum quasdam studiorum indagationes anno praeterito editas, haec transformatio maxime progreditur ad temperaturam circiter 205 graduum. Clavis hic est ut res ad temperaturam constantem et humilem retineantur, ut textus connectivi liquefaciantur sine eo ut omnes succi ex eis exprimantur. Ideo fumatores tam bene huic coctioni inserviunt: calorem indirectum utuntur et saepe patinas aquae ad temperaturas regendas includunt. Bricetiae sic coctae circa quindecim procenta plus umoris retinent quam cum ad temperaturas altiores coquuntur. Dum collagene lente resolvitur, simul agit cum adeo ut pinguis intra fibras musculares liquefiat, ita ut caro quasi se ipsam condiat dum tamen tenera et succulenta per totum maneat.
Fenestra 190–225°F aequilibrat absorptionem fumī et chēmiam superficiei:
Quamquam patōgēna ad temperātūram internam 165°F+ tolluntur, externa temperātūra 190–225°F sēcūritatem praebet:
Conservatio fumatoris inter circiter 225 et forte 245 gradus Fahrenheit est quod carnes duras, ut brisket, in tantum tenerrimas convertit, ut paene in lingua resolvantur. Cum caro in hoc dulci intervallo saltem duodecim horis, interdum longius, manet, durae texturae connexivae incipiunt in gelatinam locupletem dissolvi, dum multum saporis fumi absorbeant et corticem pulchrum illum, quem omnes amamus, efficiant. Plurimi periti coquorum barbacue hoc intervallum temperaturarum mirabiliter efficere sciunt, quia umorem sufficientem intra carnem servat, ne tamen caro, cum secetur, dissipetur. Et ne obliviscamur periodi exspectatae (‘stall’), qua coctio carnis quasi desistit, dum humores ab eius superficie evaporescunt. Cum autem calor constans per totum tempus adhibeatur, nulla iam dubitatio de tempore coctionis superest.
Fumatio frigida fit ad temperaturas circiter 90 ad 140 gradus Fahrenheit (id est fere 32 ad 60 gradus Celsius) et saporis fumosi additio fit rebus ut caseus, nuces, et carnes iam curatae, sine eo ut vere coquantur. Bonum est quod has tenuissimas texturas integras servat; sed est quaedam difficultas: Listeria et variae aliae noxiae bacteriae manere possunt, dum temperaturae sub 140°F permanent. Periculum minuere vis? Primum, certum facito ut carnes bene saliantur aut tractentur nitratis per tempus inter 12 et 48 horas antequam fumarentur. Item valde necessarium est ut generatores fumi frigidi bonae qualitatis emantur, qui aera fluxumque constantem per totum processum conservent. Nec quicquam ultra necessarium tempus in eo loco relinquendum est; saepe enim inter 4 et 18 horas, pro densitate rei. Et hoc est quod nemo praeterire debet: fumatio frigida avium recentium aut piscium crudorum omnino prohibetur, quoniam haec cibi putrescentiae et periculosorum microborum crescendi impune causa sunt.
Ad fumigandum volucres in foco ad coquendum, temperaturae inter 275 et 350 gradus Fahrenheit optime conveniunt, si cibum tam tutum ad edendum quam bonae texturae desideramus. Gallinaceae et meleagrides ab iis carnibus pinguioribus differunt, quoniam calorem cito per se transire necesse est, ut periculosa bacteria, ut Salmonella et Campylobacter, intereant. Secundum normas USDA, caro ad temperaturam internam 165 graduum pervenire debet, antequam ad consumendum tutum iudicetur. Cum ad altioribus temperaturis coquimus, pinguedo sub cute bene liquefit, ita ut externa pars crispata fiat, dum omnes succi intus retinentur. Si quis autem avem suam infra 225 gradus fumigare conetur, inani expectatio erit, quia caro in ea zona periculosa manebit, quam periti in rebus cibariis sic vocant (scilicet ubi temperaturae inter 40 et 140 gradus fluctuant). Haec non solum periculum augent, ne bacteria noxia crescant, sed etiam cutem inritantem et elastice duram efficiunt, quam omnes oderunt. Ex mea ipsius experientia, calorem ad circiter 300 gradus elevare gallinaceas ad temperaturas tutas pervenire facit circa triginta procento citius quam ad temperaturis inferioribus coquendo, praeterea et cutis multo melior efficitur.
Quaestio 1: Cur temperatūra inter 190 et 225 °F ideālis cēnsētur ad fūmātōria coquenda?
Respondētur 1: Haec temperatūra ideālis est, quia permittit lentam colllāgenī dīruptiōnem in gelātinam, umōrem et saporēs retinēns, simul optima fūmī absorptiōne et rēactiōne Maillard efficiēns.
Quaestio 2: Quae perīcula cum fūmātiōne frīgida coniuncta sunt?
Respondētur 2: Fūmātiō frīgida perīcula bacteriōlogica habet, quia temperātūrīs īnfimīs fit, quae crescūm bacteriōrum ut Listeria favēre possunt. Trāctātiō idōnea et fūmātiō cārēns necessāriae sunt ad haec perīcula minuenda.
Quaestio 3: Cur avēs altiōrēs temperātūrās fūmātiōnis exīgunt?
Respondētur 3: Avēs altiōrēs temperātūrās exīgunt ad salūtem servandam, ut bacteriā, ut Salmonella et Campylobacter, tollantur. Id etiam ad crustulam crīspam efficiendam iuvat, sine ūmiditāte intus amissā.